Vanochtend kunnen we rustig aan doen want de koffers zijn al ingepakt. De auto hoeft pas om 14.00 uur ingeleverd te worden dus na het uitchecken rijden we nog maar eens naar het outlet center. In de food court eten we ons ontbijt en Robin koopt nog een paar teenslippers. We slenteren nog wat rond en tegen lunchtijd zoeken we een Denny’s. De laatste lunch in Florida en ik heb zin in nachos. We genieten van onze lunch en dan is het tijd om naar het vliegveld te rijden.

Fred zet Max en mij (en alle bagage) af en brengt dan samen met Robin de auto terug. Wij sluiten aan in de rij om in te checken en net als we aan de beurt zijn komen Fred en Robin terug.
In Philidephia hebben we maar 1 uur de tijd voor de overstap dus we zijn blij als we plaatsen op een eerdere vlucht krijgen aangeboden. Een enkel koffer is te zwaar maar de vriendelijke balie-mevrouw kijkt niet op een kilootje. Ze vind ons een ‘nice family’ zegt ze.

Nu we een vlucht eerder hebben moeten we ons haasten om bij de gate te komen. Natuurlijk duurt het een eeuwigheid voordat we door alle controles zijn. Hier wordt wel heel streng gecontroleerd. We worden alle vier gefouilleerd en al onze handbagage wordt geopend en doorzocht. Dit gebeurt niet alleen bij ons dus de wachtrijen zijn enorm. Toch komen we op tijd aan bij de gate waar dan net het boarden begint.

We zitten niet alle vier bij elkaar. Max en Robin zitten 5 rijen achter ons. De vlucht vertrekt op tijd en verloopt voorspoedig. Als we in Philadelphia landen hebben we ruim de tijd voor de lunch voordat we boarden voor de vlucht naar Brussel.

Ook die vlucht gaat prima. Na het eten valt Max in slaap en vlak voor dat we gaan landen maak ik hem pas wakker. Robin doezelt wat maar kan niet echt goed slapen. Fred en ik nemen een slaappilletje en gelukkig helpt ons dat ook voor een paar uurtjes onder zeil. Ontbijt krijgen we niet meer in het vliegtuig en als we om 10.30 uur landen kunnen we met een lege maag het vliegtuig uit.
Vliegen met US Airways is niet zo goed bevallen en we besluiten ter plekke dat we de volgende keer maar wat meer uitgeven en met een betere maatschappij zullen vliegen.

We halen de bagage van de band en gaan met twee karretjes door de douane. Daar kijken ze niet op of om en voordatwe het in de gaten hebben staan we buiten. Na 10 minuten wachten komt de taxi en brengt ons zonder problemen in een uur weer thuis.

Achteraf vinden we dat dit onze minst mooie Amerikareis is geweest. Het westen heeft toch echt onze voorkeur. In Florida misten we de natuurparken en de camper. Ook vonden wij de mensen in het westen een stuk relaxter en vriendelijker. Toch hebben we een heerlijke vakantie gehad, een vakantie waar we met plezier op terug kijken en die we zeker niet hadden willen missen.

Vandaag hebben we geen echte plannen meer. We willen gewoon wat zwemmen, nog een beetje winkelen en de koffers inpakken.

We besluiten naar Dunkin Donuts te rijden voor het ontbijt. Wat een keuze hebben ze hier. Nu we toch onderweg zijn rijden we maar meteen door naar het Outletcenter. Daarna moeten we nog naar een Wal*Mart en een Wallgreens. Als we alles gekocht hebben wat we wilden is de dag alweer bijna om. In hotel gaan we nog even zwemmen en daarna pak ik de koffers in.

Als we alles klaar hebben rijden we naar Outback voor ons laatste avondmaal.

Vandaag zijn we op tijd weg. We hebben besloten naar Cape Canaveral te rijden want Fred wil graag naar het Kennedy Space Center. Voor Robin en mij hoeft het niet zo. Misschien kan hij ons ergens in de buurt afzetten bij een mall, shoppen is veel leuker.

De weg is saai en een mall komen we helemaal niet tegen. Het KSC ligt erg afgelegen en als we aankomen lijkt het niet druk. Er staan niet zo heel veel auto’s op de parkeerplaats maar dan heb ik de bussen nog niet gezien. Het blijkt dat er veel schoolkinderen zijn die daar hun schoolreisje hebben.

Toch merk je er heel weinig van, het Center is zo groot. We betalen de entree en ook hier moeten we door detectiepoortjes. Ook worden onze tassen gecontroleerd en moeten we alle foto- en filmapparatuur aanzetten om te laten zien dat ze ook echt werken (en erg geen explosieven of zo inzitten).
Het hele KSC is erg interessant en vooral Fred geniet. We lopen rond in musea, we gaan in een simulator en we bekijken een 3D film. Buiten is de temperatuur tot ver boven de 30 graden gestegen maar binnen is het aangenaam koel. Helemaal niet erg dus om een filmpje te bekijken.

Na een paar uur rondslenteren gaan we terug naar de auto en rijden weer richting Orlando. We hebben besloten wat rond te rijden door de stad en dan een restaurant te zoeken voor het avondeten. Al gauw komen we in een wijk waar we liever niet willen zijn en we maken dan ook snel dat we daar wegkomen. We rijden richting hotel en eten onderweg in een steakhouse. Daarna besluiten we twee rondjes minigolf te doen. Het is inmiddels donker maar nog steeds erg heet. Het stikt er van de muggen maar gelukkig hebben we een flesje Off! in de auto liggen.
Onze een na laatste dag in Florida is voorbij voordat we erg in hebben.

Vandaag gaan we naar Blizzard beach, een waterpark in Disney World. Er zijn verschillende waterparken, maar dit park dat eruit ziet als een skigebied met veel sneeuw geniet de voorkeur van de kinderen.

Als ik om 8.30 ur wakker word slapen de kinderen nog. Ik maak daar gebruik van en werk mijn weblog bij. Om de een of andere reden heb ik daar dit jaar niet zoveel zin in, ik lig alweer drie dagen achter. In de camper hield ik het dagelijks bij. Ik mis de camper wel, het was allemaal zoveel relaxter. Gelukkig blijven we de laatste vijf nachten in hetzelfde hotel (Marriott) en hoeven we niet meer met de koffers te sjouwen.

Als ik klaar ben met m’n verslag kleden we ons aan en rijden we naar de Wal*Mart. Door koop ik vier grote badlakens voor nog geen $ 6,- per stuk (eur. 3,80). Ook kopen we verse donuts, cinnamonsrolls en ander zoet spul. Dit is vandaag ons ontbijt dat we in de auto opeten.
In een klein plastic zakje heb ik alle kleingeld bewaard en de kassiere vindt het geen probleem als ik daarmee betaal.

Het is nu nog 5 mijl rijden naar het waterpark. We komen er om 11.00 uur aan en Fred koopt 4 kaartjes ($ 165,-!!!) aan de kassa.
Er is al genoeg volk en we horen regelmatig gesprekken in het Nederlands. We zijn duidelijk niet de enigen die gebruik maken van de lange meivakantie.
Het park ziet er echt uit als een skigebied, heel komisch al die nepsneeuw en plastic ijspegels terwijl het 34 graden is.
We zoeken vier vrije ligbedjes waar we onze spullen installeren. Voor de (gelukkig weinig) omstanders moet het een komisch gezicht zijn als wij vier Hollandse bleekneuzen ons met factor 15 en 30 uitgebreid gaan insmeren, haha.

Fred en de kinderen verdwijnen al snel op zoek naar water en glijbanen en ik ga in de zon liggen schrijven.
Uit de grote boxen schalt muziek: Caribische deuntjes worden afgewisseld met kerstliedjes (!) en Oostenrijks gejodel. Een vreemde combinatie maar wel grappig, je krijgt er goede zin van als je die nog niet hebt.
Na een tijdje komen Fred en de kinderen enthousiast terug. Frrd blijft nu bij de spullen en ik ga samen met de kinderen in de stoeltjeslift de berg op. Als we boven zijn stappen we in een groot vlot (er zijn gen wachttijden) en suizen we van een grote glijbaan naar beneden.
We lopen nar de lazy river en dobberen een half uur in een grote zwemband om het park heen.
We krijgen de dag makkelijk om, het is een heel leuk park. Jammergenoeg sluit het al om 17.00 uur.
We rijden terug naar het hotel waar we ons alle vier opfrissen en omkleden voor het avondeten.
We rijden naar de Pizzahut want dat hadden we Max beloofd. De pizza smaakt prima en na het eten rijden we nog naar de Mall at Millenium. Dit is toch echt de mooiste mall die we tot nog toe in Amerika hebben gezien. Wat een luxe!
We hebben maar een paar minuten want het is al bijna 21.00 uur en dan sluiten de winkels. We rijden terug naar het hotel waar we nog even TV kijken.

Vandaag gaan we naar een pretpark. De kinderen kiezen voor Disney Hollywood Studios. Als we er om 9.45 uur aankomen is het alweer erg warm. Het is hier iedere dag ver boven de 30 graden. We kopen entreekaartjes en gaan het park binnen. max heeft de plattegrond en hij en Robin bepalen de route door het park. Erg ver komen we in eerste instantie niet. We lopen naar de Tower of Terror die we nog kennen van Los Angeles. Wat een leuke attractie is dit toch. Daarna lopen we naar de Aerosmith Rollercoaster en ook deze achtbaan kan ons wel bekoren. Veel verder dan deze hoek van het park komen we niet. De kinderen willen niets anders dan deze 2 attracties. Na een tijdje hebben we er genoeg van en besluiten iets te gaan eten.
‘s Middags bekijken we de rest van het park en doen we de backlot tour en de Starwars simulator. Veel verder komen we niet. Het park valt heel erg tegen. Er zijn veel shows en daar komen we niet voor.
We gaan nog maar een paar keer naar de Tower of Terror en de Rollercoaster. Als we om 17.00 uur het park verlaten rijden we naar Disney Downtown waar we bij Planet Hollywood gaan eten. Van te voren zoek ik een ATM op om wat geld te pinnen maar mijn pasje doet het niet. Met het pasje van Fred lukt het wel en we lopen dan naar het restaurant. Het is er niet goedkoop maar het eten is voortreffelijk.
Voordat we naar het hotel rijden gaan we weer even bij Wal*Mart langs en kopen weer iets te drinken. Ik baal dat ook hier mijn bankpas het niet doet. Waarschijnlijk is de magnetische strip beschadigd en zal ik een nieuwe pas moeten aanvragen.
In het hotel kijken we een nog een paa afleveringen van CSI en gaan daarna slapen.

In dit hotel krijgen we geen ontbijt en we besluiten om richting Orlando te rijden en onderweg te kijken waar we iets te eten krijgen. Al snel komen we op de interstate terecht waar geen restaurant langs liggen. In Plant City gaan we van de interstate af en zoeken iets om te eten. Veel keuze is er niet en uiteindelijk gaan we bij Wendy’s naar binnen. Het eten is er spotgoedkoop en voor een keertje smaakt het ook wel.
Al snel rijden we verder en binnen een uur zijn we in Orlando. We rijden meteen naar ons hotel en dat is werkelijk schitterend. Het is supergroot en superluxe. Een belboy brengt onze koffers naar de kamer op de 7e verdieping in de westvleugel. Hij vertelt vanalles onderweg. Zo komen we te weten dat dit hotel 2000 kamers heeft en ook waar we het best kunnen parkeren.
Vanuit onze kamer hebben we een schitterend uitzicht op het mooie zwembad. Fred en Max gaan zwemmen en Robin en ik gaan op zoek naar een winkelcentrum met een nagelstudio. Het wordt tijd om onze nagels te laten bijwerken. We komen terecht in de Orlando Mall waar twee uit Vietnam sfkomstige dames onze nagels doen. Gelukkig hangt er een grote TV waar we naar kunnen kijken want van een gesprek voeren komt niets, ze spreken bijna geen Engels.
Als we na twee uur weer buiten staan krijgen we en SMSje van Fred, hij wil worden opgehaald om naar een Applestore te gaan. We rijden terug naar het hotel en halen Fred op. Max heeft geen zin om mee te gaan en blijft in het hotel. Fred zet ons af in het Premium outletcenter en rijdt dan zelf naar de Mall of Millenium. Ondertussen krijg ik een telefoontje van Max. We kunnen gerust met z’n driexebn gaan eten, hij redt zich wel in het hotel.
Als Fred ons ophaalt in het outletcenter rijden we naar Lonestar (steakhouse) en eten daar met z’n driexebn. Daarna stoppen we nog even bij een Wal*Mart en kopen iets te drinken.
Als we bij het hotel terug zijn blijkt dat Max gebruik heeft gemaakt van roomservice. Hij heeft friet, een hamburger en appelsap op de kamer laten bezorgen. Hij vindt het helemaal geweldig en maakt er een foto van.

Het zwembad is tot 23.00 uur open en Robin, Max en ik gaan nog wat zwemmen. Het water is heerlijk warm en er is verder niemand meer in het reusachtige zwembad.

Na het onbijt in het hotel rijden we verder naar het noorden. In Bradenton gaan we naar de tennisacademy van Bollettieri. Hier is het een stuk moeilijker om binnen te komen. Bij de ingang staat bewaking en we krijgen een telefoonnummer waar we een afspraak kunnen maken. Fred belt het nummer maar jammergenoeg kunnen we geen afspraak maken op korte termijn. Volgende week zouden we een tour kunnen krijgen maar helaas zijn we dan alweer thuis. We rijden naar Ellenton want daar is ook een mooi winkelcentrum waar we natuurlijk ook even moeten rondkijken. Ja, gewoon kijken, je hoeft niet altijd iets te kopen. Toch kan ik het niet laten om een flesje parfum te kopen, het is ook wel erg verleidelijk met die prijzen hier.
Wij rijden door naar Tampa waar de kinderen en hotel hebben uitgezocht. We komen terecht in het Radisson dat aan de waterkant ligt. Het hotel is mooi en de ligging nog mooier. We krijgen een kamer op de bovenste verdieping en hebben een prachtig uitzicht op het water. Robin nemt de laptop in beslag en zit meten op internet. Fred, Max en ik gaan naar het zwembad en nemen een verfrissende duik in het water.
‘s Avonds zoeken we een Outback op en eten een heerlijke steak.

Vandaag zijn we om 8.00 wakker en als we zijn aangekleed gaan we in de lobby ontbijten. Het ontbijt is bij de prijs inbegrepen dus maken we daar dan ook maar gebruik van. Max vindt het allemaal prima want er zijn ook hamburgers (!!!). Als onze magen gevuld zijn en onze spullen weer zijn ingepakt gaan we om 9.30 uur op pad. We gaan vandaag naar Sanibel Island en laten we nou langs een Outlet Center komen.
We zijn wel wat vroeg want de winkels gaan pas om 11.00 uur open, maar die 20 minuten wachten we wel. Na het shoppen gaan we naar Applebee’s voor de lunch. Daarna rijden we naar Sanibel Island. Voordat we het eiland oprijden betalen we $ 6,- tol voor de brug. Langs de waterkant is het erg druk, allemaal mensen die genieten van het mooie weer en de vrije zondag. Ze nemen zelfs de BBQ mee naar het strand. Het ziet er allemaal erg gezellig uit. Ook wij lopen even naar het strand. Het ligt er vol met schelpen en we besluiten om hier een hotel te nemen en nog een uurtje naar het strand te gaan. Het is hier duidelijk laagseizoen want overal zijn er kamers vrij, maar de prijzen zijn schrikbarend.
We rijden toch maar verder naar het noorden en nemen uiteindelijk een kamer in het Hampton Inn in Venice. Er tegenover ligt een restaurant dat er erg sfeervol uitziet. Als we een tafel krijgen aangewezen blijkt dat het er van buiten beter uitziet dan van binnen. Toch is het eten erg goed en ook goedkoop. Voor maar $ 53,– eten we onze buikjes vol.
Na het eten gaan we naar onze kamer waar we alle vier willen internetten (hoezo verslaafd?). Er is geen WIFI dus kunnen we niet tegelijkertijd. Max is eerst aan de beurt want die moet de sportuitslagen nog checken en daarna mag Robin. Fred en ik kijken Law & Order en vandaag gaat het licht lekker vroeg uit. 

Gisteravond viel de laptop van Robi uit terwijl ik nog geen foto’s geplaatst had. Fred probeerde vanalles (een paar uur lang) maar kreeg hem niet meer aan de praat.

Vanochtend zijn we laat wakker (8.30 uur) en doen lekker rustig aan. Fred en ik gaan al ontbijten terwijl de kinderen nog in bed liggen. Daarna probeert Fred nog eens op internet te komen maar weer lukt dat niet. Nadat hij de laptop aan een vaste internetkabel heeft gehangen krijgt hij hem gelukkig weer aan de praat.
Terwijl hij en Max nog een paar potjes biljart spelen en Robin op internet zit ruim ik de koffers in.

Om m11.00 uur checken we uit en rijden naar het visitorcenter van de Everglades en halen daar onze stempel (zie reisverslagen 2004 en 2006).
We gaan op zoek naar een tour met een airboat en komen bij Jungle Erv’s terecht. Achteraf een slechte keuze want het kost veel geld en we zien niet xe9xe9n alligator tijdens de tour. Wel zoeven we lekker hard over het water. Leuk om mee te maken maar we kwamen eigenlijk voor de alligators. Na een uur zijn we terug bij de auto en voelen ons een beetje beetgenomen. Om toch nog alligators te zien rijden we heel rustig over de 41 en maken foto’s vanuit de auto.

Voordat we richting Naples rijden eten we een broodje bij Subway. Daarna rijden we naar Naples waar we naar de Wal*Mart gaan en naar een tennisshop.
Tegen 17.30 uur zoeken we een hotel en komen in Bonita terecht bij Hampton Inn waar we voor $ 79,– een kamer krijgen en waar we morgenvroeg ook nog kunnen ontbijten.
Als we de spullen op de kamer hebben gezet rijden we naar Longhorn Steakhouse voor een heerlijke steak. Daarna gaan we naar een minigolfbaan voor een partijtje minigolf. Dit wordt uiteindelijk gewonnen door Max en als prijs mag hij kiezen aan welke kant van het bed hij slaapt.

Om 21.30 uur zijn we terug op de kamer en werk ik dit verslag bij.

Om 6.00 uur loopt de wekker af, net op tijd om te zien hoe het schip de cruisehaven van Miami binnenloopt.
We kleden ons aan en pakken de handbagage in. Voor de deur vinden we de rekening van de afgelopen dagen en ik schrik me een hoedje als ik zie dat ik dinsdag voor $ 350,- heb gexefnternet. Als Fred en de kinderen gaan ontbijten ga ik met de rekening naar de informatie balie waar ze zonder problemen het bedrag in mindering brengen op de rekening. Als ik naar het restaurant loop moet ik me langs heel wat mensen wurmen. Vanaf deck 7 staan de mensen in een lange rij tot op deck 4 om het schip te kunnen verlaten. We zijn niet van plan om hier aan te sluiten dus nemen we rustig de tijd om te ontbijten. Voor de laatste keer genieten we van de toast met verse zalm.
Na het ontbijt gaan we kijken hoe de foto’s van Robin en Max zijn geworden en we besluiten er 2 te kopen.

We halen nu de handbagage uit onze kamer en begeven ons naar de uitgang op deck 4. De lange rij is verdwenen en binnen een paar minuten zijn we van het schip af en halen onze bagage van de band.
Ook nu duurt het maar even voor we buiten staan. Er staan heel wat taxi’s te wachten en we laden de bagage in een busje. Binnen een half uur zijn we bij Hertz en daar blijkt dat ze voor ons (nog) geen auto hebben.
We moeten een half uurtje wachten en dan krijgen we de sleutels van een Ford Explorer. Vooral Fred is in zijn sas, want hij vond de Chevrolet Trailblazer maar niks.

Om 9.30 verlaten we het verhuurstation en gaan op weg naar Abercrombie en Fitch. We komen terecht bij een ontzettend mooi mall en kopen voor Max een verschillende kledingstukken bij Abercrombie. Daarna gaan we naar de winkel er tegenover en kopen we voor Robin en Fred verschillende kleren.
Als we de buit binnen hebben kopen we bij de Apple Store een Ipod voor Babs.

Inmiddels beginnen onze magen weer te knorren en onze honger wordt gestild bij Subway.
We kunnen er weer even tegen en rijden naar Tennisplaza waar we de tennistassen voor Max en Sam ophalen. Ook kopen we nog een broekje en shirtje voor Max en ook voor Sam.

We vinden het welletjes geweest en rijden nu richting de Everglades. Het duurt nog een hele tijd voordat we de stad uit zijn maar als we dan eindelijk op de 41 zitten en de stad achter ons laten rijden we al snel door het moeras. We turen over het water op zoek naar alligators. In eerste instantie zien we er geen maar na een tijdje rijden ontdekt Robin de eerste. Daar blijft het niet bij, de een na de andere drijft op het water. Ik krijg er de rillingen van, wat een enge beesten.

Bij het visitor center betalen we $ 10,- entree en kunnen nu 7 dagen het nationale park The Everglades bezoeken. Het is al 16.00 uur geweest en veel is er niet meer te beleven. We stappen in de auto en vervolgen onze weg richting westen. Om 17.45 uur zien we langs de weg een mooi hotel en Fred besluit om te vragen of ze een kamer hebben. Het gebouw ziet er prachtig uit, ook het zwembad mag er wezen en er is zelfs een tennisbaan bij. Het ziet er duur uit maar dat blijkt mee te vallen. Voor $ 99,- kunnen we een nachtje blijven en we krijgen er morgenochtend ook nog ontbijt bij.
Fred regelt de papierkraam  waarna we onze spullen op de kamer zetten. We hebben heel wat verzameld en ik ben van plan om de koffers opnieuw in te delen.
De kinderen hebben honger dus gaan we eerst maar eten in het restaurant van het hotel.  Het is is uitstekend en ookmhier valt de prijs alleszins mee.
Terug op de kamer kleden Max en Fred zich om voor een partijtje tennis en Robin en ik gaan het internet op. Eindelijk kan ik mijn verslag op m’n weblog zetten.